Pokazywanie postów oznaczonych etykietą moja nędzna poezja. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą moja nędzna poezja. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 24 października 2010

# 210, Serce z marmuru

Zimny poranek martwego października
Złotoczerwony deszcz szeleszczących  liści
Spada bezwładnie na moją głowę
Pochyloną nad Tobą

Pachniesz zmarzniętą ziemią
Wczorajszym deszczem i dzisiejszą pluchą
 Wyglądasz mizernie, jakbyś spał za długo
Niespokojnie, cicho

Dotykam serca, zimnego jak kamień
Marmurowych policzków, nieruchomych oczu
Ściskam chłodne palce delikatnie
Porcelanowe dłonie

Zbyt długo cię nie ma, jesteś za daleko
Jesteś zbyt cichy, zbyt nieżywy
Znów słyszę twój głos gdzieś za ścianą
Tak cichy, tak pusty, tak martwy



piękny pomnik
naprawdę, cudowny 

środa, 13 października 2010

# 200

Cóż z życia, gdy żyjąc, nie smakować życia
Nie widzieć, nie czuć nie można mi było?
Cóż miłość, gdy czując, nie czułam mrowienia?
Bez szczęścia, tych oczu, tylko Nic się tliło
W mym sercu niejasnym zimnym promieniem
W mgnieniu oka zgasło, nie żyłam chwil kilka
Czułam jak nicość wypełnia me płuca,
Krztusząc się wolnością znów pragnęłam życia.



piątek, 10 września 2010

# 171, piątek

Dziś vixa, dziś vixa, lecę ogarniać, bo umrę!




Pokorny anioł stanął u boku mego

Chciał być dla mnie życia osłodą

Rzekłam mu, że byłby kłodą

Żem stworzona do bytu samotnego



Nie zsyłaj mi, Panie, Twych aniołów cichych

Nie proszę o łaskę, o miłość, o szczęście

W mej słodkiej pustelni niech mam swoje miejsce

Z daleka od gwaru i kwiatów urodziwych



Chcę znaleźć porządek, spokój, harmonię

W wodach czystości zanurzyć ramiona

Zmyć brud i hańbę, zostać oczyszczona

Wiem, że wtedy cały świat  dogonię




czwartek, 9 września 2010

# 170, cholerna mamuśka

Jeśli dalej będę się tak obijać, nigdy nie zdam matury. Każdego dnia obiecuję sobie: dziś zaczynam się uczyć - tak to ten dzień. Dziś przeczytam 50 stron, jutro kolejne. I wiecie, co z tego wychodzi? Cuchnący stolec.

Kilka rzeczy mi się podoba. Całkiem miłą i podnoszącą na duchu myślą jest to, że:
1) jutro vixa roku i w końcu odbiję sobie trudy tej niewykonanej pracy;
2) obecna średnia moich ocen wynosi 5.0, czyli o całe 3.0 więcej niż we wrześniu zeszłego roku *owacje na stojąco* -.-
3) zaczął się szósty sezon House'a, więc fruwam pod sufit. Ze szczęścia, oczywiście.

Ale nie o tym chciałam dziś biadolić. Coś uświadomiło mi dziś sens mojego istnienia. Chyba poczułam po co żyję i dlaczego chodzę po tej ziemi, a nie po żadnej innej. Odniosłam wrażenie, jakbym doznała olśnienia jakiegoś. Powaga.
Czuję się taką cholerną mamuśką - nadopiekuńczą, martwiącą się dniami i nocami, troskliwą, chcącą pomagać wszystkim ludziom dookoła, a kiedy pomoc nic nie daje, pogrążającą się w dole emocjonalnym i kiwającą się, tonącą w nieszczęściu i krztuszącą się bezradnością. Czuję się jak stojąca w miejscu marionetka w wielkiej, bezpiecznej spódnicy, w której kryją się ludzie w potrzebie, których ja wychwytuję magnetycznie albo za pomocą i pośrednictwem gwiazd. Sama nie wiem. Stoję w miejscu i nie mogę zrobić kroku na przód, bo nie pomogłam jeszcze wszystkim dookoła. Boli mnie serce, jeśli ktoś nie chce pomocy, bo uważa, że na nią nie zasługuje. Albo wtedy, kiedy tkwi w problemie po uszy, a uważa, że "wszystko jest ok". Pękam w środku, kiedy widzę ludzi, którzy sami sobie zadają cierpienie. Umieram w sercu, kiedy odbierają sens życiu. Czy nie wiecie, że to wy dajecie życiu sens? Że życie nie jest bierne? Wszystko zależy od was. Każdy dół jest do pokonania, z każdego szczytu można upaść. 
A szalona, cholerna mamuśka będzie was łapać w sieci bezpiecznej spódnicy.



Dinka.


Codzienność zaplątała się między nogami

Tak mała, tak szara, całkiem niezauważona

Usilnie wciąż podąża moimi drogami

Przez potężne kajdany rutyny zniewolona



Ze spuszczonymi głowami kroczą posępnie

Markotne sny i bezradne marzenia

Na rzeź, na potępienie przez życie skazane

Nicość i Otchłań je poniewiera



Zanurz rękę, po łokieć zagłęb w eterze

Za kark złap życie i ciągnij najmocniej

Zrób to, człowieku, w największej wierze

I patrz jak twe drzewo kwitnie owocnie
/D.R/


MUZODAJNIA:
De mono - Póki na to czas

wtorek, 6 lipca 2010

# 143, poem

Stałaś dzisiaj na ulicy,
W ogniu stał ten świat,
Z niego była suknia twoja ,
Obok stałem ja.

Skąd ten płomień? Powiedz mi,
Czy to nie twój duch?
Obym tylko się nie sparzył,
Słucham Twoich słów.

W ogniu wojny, kataklizmu
Przytul do mnie się
W mojej sukni zrób ostoję
Zło nie sięgnie Cię

Gdy umilkną wszelkie strzały
Wolny będziesz już
I spokojny i bezpieczny
Słuchaj moich słów



Yoo, wespół w zespół, czy jakoś tak :)

wtorek, 25 maja 2010

# 110, Moonlight.


Z bliska, czasem z daleka
Rozjaśniam gęsty mrok
Choć na wyciągnięcie ręki
Zupełnie niedostępna
Pojawiam się i znikam
Lśnię blaskiem innych
Choć własnego nie posiadam
Tak mała, tak wielka
Lewą stroną księżyca
Od dziś jestem dla świata


niedziela, 23 maja 2010

# 104, Ktoś piekielnie ważny

1. 06:06! Ktoś o mnie myyyśliii!

Czujesz tą pustkę, znów kogoś brakuje Ci
Kolejna chwila mija, w końcu się skończą dni
Tak głupio, kiedy nie wiesz, jak określić się
Tak przykro, kiedy nikt nie może Ci pomóc dziś

REF:
Więc wołaj głośno, niech echem poniesie się dźwięk
Czy ktoś usłyszy krzyk? Czy ktoś zechce pomóc Ci?
By twoje puste dni stały się ważnym czymś
Dla kogoś dla kogo będziesz tym ważnym kimś

Powiedz, proszę, czego potrzeba Ci?
Uścisku dłoni, któregoś z ciepłych słów?
Powiedz, proszę, tak bardzo chcę pomóc Ci
Nie milcz, błagam cicho, ważne są wszystkich dni

REF:
Więc wołaj głośno, niech echem poniesie się dźwięk
Niech ktoś usłyszy krzyk, niech ktoś zechce pomóc Ci
By twoje puste dni stały się ważnym czymś
Dla kogoś dla kogo będziesz tym ważnym kimś

I nie czuj się winny, gdy ktoś chce pomóc Tobie
I nie daj się prosić. Tak, pozwól pomóc sobie
Odkryjesz jak ważna jest ta pomocna dłoń
Więc trzymaj ją mocno, tak mocno ściskaj ją

I wołaj głośno, niech każdy dowie się już dziś
Że warto podnieść krzyk, by walczyć o własny byt
Nie ważne na kogo trafisz, tylko nie zwlekaj z tym
Idź i spotkaj tego kto wywróci wszystko do góry dnem
Tego który stanie się tym bardzo ważnym kimś




Słoneczko już wysoko na niebie. Jest za dwadzieścia siódma,
muszę za półtorej godziny wstać. Idę więc spać.
Ej. A może jestem... Wampirem? o.O
(Denerwuje mnie kursywa. Nie chce sobie pójść.)

Dina.

niedziela, 25 kwietnia 2010

# 81, "Równe szanse"

Felicja wychyliła głowę zza kurtyny. Zobaczyła około dwustu osób usadzonych ciasno na krzesełkach. Nie przypuszczała, że ta sala pomieści taką grupę ludzi. Schowała się za zasłonę i nerwowo obróciła kartkę w dłoniach. Jeszcze raz przeczytała tekst, słowo po słowie. Nie chciała zaliczyć wtopy przed tymi wszystkimi ludźmi, którzy przyszli tu coś pokazać. Na scenie ze stresem zmagała się właśnie grupa tancerek z ostatniej klasy. Przygotowania do występu były naprawdę wyczerpujące i bardzo czasochłonne. Jedna z dziewcząt podczas treningu skręciła kostkę. Mimo, że w osłabionym składzie, dziewczyny pokazały, co potrafią.
Felicja wyglądając dyskretnie zza kulis obserwowała trzecioklasistki. Tak zazdrościła im tego, że każdym im klaszcze i posyła do nich uśmiechy. Zazdrościła im tego, jakie są.
- Dziękujemy dziewczynom za perfekcyjnie przygotowany występ. - zagrzmiał głos prowadzącego - teraz poproszę na środek Felicję Jabłońską, uczestniczkę w kategorii Twórczość literacka.Zza kurtyny wyłoniły się przednie koła wózka inwalidzkiego. Wszyscy zebrani uważnie zaczęli przyglądać się temu, co działo się na scenie. Jakaś dziewczyna z pierwszego rzędu podeszła do przodu i podprowadziła wózek do statywu. Przed odejściem podała dziewczynie mikrofon.
Na sali panowała grobowa cisza. Wszystkie oczy były wlepione w płomiennie rude włosy Felicji, zabawnie przekrzywione na nosie okulary i bezwładne nogi oparte na podnóżkach wózka. Nerwowo gniotła w rękach kartkę.
- Felicjo, prosimy. - zabrzmiał kojący, miękki głos jednego z sędziów.
Dziewczyna odgarnęła kosmyk włosów, który opadł jej na czoło i założyła go za ucho. Jej blade policzki zapłonęły a w oczach stanęły słone krople.

spotkałam go dziś rano, na ulicy
stary, zgorzkniały stwór
był ubrany w szarą bluzę codzienności i rutyny
pod spodem koszula - samotność
spodnie - żal i rozpacz
buty - łzy
na głowie miało kapelusz - miłość

minęliśmy się obojętnie
jego niekochana twarz
tylko błysnęła mi przed oczami

moja ręka powędrowała do kieszeni
cierpienie zostawiło wizytówkę

W jednej chwili zrobiło się zupełnie cicho. Felicji przebiegło przez myśl, że gdyby na sali był jakiś komar, to jego bzyczenie byłoby w tym momencie głośniejsze niż brzmienie koncertu rockowego, o  którym zawsze marzyła. Jednak wózek. Wózek zawsze był przeszkodą.
Bała się podnieść wzrok. Bała się reakcji tych wszystkich ludzi, którzy gapili się na jej chude, blade łydki wystające spod spódnicy. To była jej ulubiona spódnica. Założyła ją, bo to był wyjątkowy dzień, w którym chciała wyglądać zupełnie wyjątkowo. Wszyscy ludzie, który zebrali się na sali gimnastycznej tego dnia nie mieli odwagi się odezwać. Felicja podniosła oczy - powoli, nieśmiało. Nagle ktoś wstał. Przez salę przebiegł cichy pomruk. Ten chłopak zaczął klaskać. Po chwili stali już wszyscy. Głośno klaskali i wykrzykiwali jej imię. To był najpiękniejszy dzień jej życia. 



Równe szanse.


Mam do tego śmiecia sentyment. Podzielę się nim.
Pozdrawiam ciepło, kleo.


+ Chyba właśnie złamałam palec u stopy, pozdrowionka. Jestem super-master.


środa, 7 kwietnia 2010

# 75, Ballada o Beku Naiwniaku

hej to ja - subtelny cham, poskromienie wszystkich dam
sam z gitarą w pełnym barze, w swe odbicie w lustrze patrzę
kogo widzę aż żal mówić, nie ma sensu tak się trudzić
nędzny robak na wygnaniu, grosz przy duszy, stary draniu
kufel piwa, smutna mina - psa bez pana przypominam
wczoraj? piękne chwile! dzisiaj to już tylko sen
lecz pamiętam, jak przez mgłę, ten słoneczny, ciepły dzień
piękna ruda przy mym boku, śmiech perlisty, ten błysk w oku
sprytna, bystra i przebiegła, niczym kotka rodem z piekła
tak cudowna i niezwykła, że urzekła mnie kretynka
dałem whisky, rumu flaszkę, trzy klejnoty i apaszkę
dałem serce i piosenki, doczekałem się podzięki!
o ironio, piękna ruda mnie uspała jak malucha
spałem słodko jak niemowlę, małpa mi ukradła portfel
wzięła whisky, rumu flaszkę, trzy klejnoty i apaszkę
i zostałem sam ja, subtelny cham, dziś przy barze śpiewam tak:
Jestem sam nie mam nic,
Jestem cham nie dam nic.

Tym,  jakże wesołym akcentem witam was w słoneczny, ciepły dzień. Dzień taki sam, w którym Bek Naiwniak został obrabowany przez Rudą. Jak to się stało? Za bardzo zaufał, okazał się zbyt naiwny, a ruda małpa, jak ją nazwał Pan Bek, Cham subtelny (niewinna gra słów, och). Jaki morał z  owej ballady? A taki, że kiedy okażemy się zbyt łatwowierni, naiwni, ufni, ktoś może znaleźć w tym interes, postanowić nas wykorzystać, porzucić beznamiętnie, pozostawiając nas z niczym na zafajdanym przez psy latające po ziemi i ptaki chodzące po niebie chodniku. Trzeba być twardym jak gąbka i nie dać się krętaczom! OT CO! Pilnujmy swojego jak kicia swoich kiciaczków. 
Mało gadania, bo czasu brakuje. Mam nadzieję, że chociaż moja balladka Wam przypadła do gustu. Ha, miałam ochotę wyżyć się na jakimś naiwniaku. Bardzo humanitarnie zostawiłam żywych próżniaków, którzy myślą, że są niepokonani i zabrałam się za nieistniejącego Bek Chama.

Pozdrawiam, kleo.
+ MUSIC:
avenged sevenfold - dear god

OBCZAJASZ?!:D
TEGO JESZCZE NIE BYŁO!