Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poniosły mnie emocje. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą poniosły mnie emocje. Pokaż wszystkie posty
wtorek, 22 listopada 2011
# 295, hatred & anonymity
Kolejne życiowe zawirowania powodują, że zmiennax zostaje okryta całunem ciemności, cienia, tajemnicy. Nienawidzę przemilczeń, zatajeń, ubarwień. Czuję, że sama siebie okłamuję. Muszę się kryć z tym, jaka jestem. Dlaczego? Po co? W jakim celu? Bez przerwy powtarzam sobie te pytania. Teraz, trzy po pierwszej dnia dwudziestego drugiego listopada rok później, odkryłam dlaczego. Dla własnego bezpieczeństwa. Trylion razy powtarzałam sobie: nie uzewnętrzniaj się tak łatwowiernie, nie daj się zwieść, nie daj się sterować swojej wrodzonej, chorobliwej, nachalnej naiwności i wierze w ludzi i w ich szczere intencje, dobroć i wrodzone miłosierdzie i empatię.
piątek, 24 czerwca 2011
# 287, P.
Emocje, które towarzyszyły mi tamtego nieszczęśliwego dnia pamiętam aż za dobrze. Pamiętam każde szarpnięcie spazmatycznego płaczu i szlochów. Pamiętam ból i żal, które rozrywały serce na dwoje. Pamiętam tę pustkę, która nagle stała się wszystkim. Pamiętam nierealność chwili i odległość czucia. Pamiętam, jak cały świat zamknął się jednej mikrosekundzie. Mikrocząstka urosła do gigantycznych rozmiarów, zaćmiła światło. Świat ogarnęła pustka. Ciemność. Cisza.
Minął rok a dla mnie nadal żyjesz. Tych trzysta sześćdziesiąt pięć dni nie pozwoliło mi tego zrozumieć. Pojąć. Zaakceptować. Łapię się na tym, że w twarzach przechodniów doszukuję się Ciebie i Twojego uśmiechu. Czasami wydaje mi się, że słyszę Cię gdzieś niedaleko. Przystaję na środku chodnika i nerwowo rozglądam się, pragnąc Cię odnaleźć. Czuję na ramieniu szmer Twojego oddechu, odwracam się przepełniona bezgraniczną i złudną nadzieją tylko po to, aby po raz kolejny poznać smak rozczarowania. Znów nie udało mi się Ciebie uratować. Znów Cię zawiodłam.
Nie ma Cię z nami od roku. Nie można Cię poczuć, usłyszeć, zobaczyć. Ale wiem, że żyjesz w nas. W każdym z nas zaszczepiłeś małą cząstkę siebie, która będzie w nas kiełkować i czynić nas lepszymi. Wiem, że w swój niezrozumiały dla ludzi sposób jesteś przy nas. Uśmiechnięty i radosny, jak zawsze.
Patryku, tak bardzo nam Ciebie brakuje.
piątek, 13 maja 2011
# 279, self-confident or sth
Są takie momenty, kiedy chciałabym być bardziej pewna siebie. Odrobinę bardziej spontaniczna, przebojowa i zdecydowanie mniej nieśmiała. Umieć wyrazić własne zdanie bez obawy, że może spowodować złą reakcję u odbiorców. Chciałabym umieć stanąć przed drugim człowiekiem i bez strachu powiedzieć mu to, co mam konkretnie do powiedzenia. Uśmiechać się, nie czuć w gardle kamienia, który uniemożliwia wydanie z siebie głosu. Wcale nie chciałabym umieć latać. Nie chciałabym mieć też daru teleportacji, czytania ludziom w myślach, bycia niewidzialnym czy wpływu na emocje. Chciałabym mieć siłę, która pozwoliłaby mi poskromić choćby największe lęki. Czasami chciałabym umieć się nie bać.
Mam takie chwile, kiedy chciałabym nie mieć serca. Umieć wyłączyć uczucia, emocje, frustracje, fobie, uprzedzenia. Zamienić się w skałę – zimną, twardą, niezniszczalną. Chciałabym wyłączyć się na chwilę. Kierować się zdrowym rozsądkiem, który nazbyt często jest zagłuszany przez inne czynniki. Puścić w niepamięć słowo „czucie” i przez chwilę zastanowić się, co byłoby wygodne, co nie sprawiałoby, że wszystkie przyrzeczenia trafia jasna cholera i że trafia się do brodzika emocjonalnego wypełnionego aż nadto odpychającym szambem. Jak dobrze byłoby, chociaż przez moment, pozbyć się tego nieprzyjemnego wrażenia, że gdybym była kimś innym, byłoby prościej. Gdybym potrafiła zrozumieć to, czego nie potrafię pojąć. Gdybym, chociaż przez krótką chwilę, mogła rozważnie podejść do życia. Tak bardzo chciałabym trzeźwo spojrzeć na to, co mnie otacza. Bez otumanienia przez dziwne, jakby nadprzyrodzone zjawiska, które nazywamy emocjami. Chciałabym potrafić zeskoczyć z huśtawki.
Problem tkwi w tym, że się boję.
Dziś wiem:, pomimo że myślałam, że to będzie najpotworniejszy dzień w historii świata, myliłam się. Nikt nie mówił, że będzie łatwo. Nigdy.
Dina.
MUZYKA:
poniedziałek, 9 maja 2011
# 276, poprzedni plus jeden
Tak to się układa, że zamiast odejmować, dodajemy. Dodajemy różne pieprzoty do naszego życiorysu. Duże i małe, średnie, kwadratowe i okrągłe. Takie z blond włosami, brązowymi oczami, krzywymi nosami, powyginanymi palcami, zezowate, długonogie i imprezowe. Z obrazów, które pozostają w naszej pamięci, tworzy się bogate portfolio kwiecistych wspomnień. Ciepłe, lepkie i słodkie wspominanie minionych dni wchodzi w nawyk i z przyjemnością na twarzy malującą się, kroczymy z uśmiechem przyklejonym pod nosem przez życie. Żal ściska, że to już było. Zdecydowanie nie wróci. Ale żyje. W głowach, w sercach.
Jesteśmy najlepsi. Z całą pewnością.
Dina.
sobota, 23 kwietnia 2011
# 269, P.
Doskonałe palce miażdżą sytuacje. Po co miażdżą? Na co? Na beznadziejną pustkę i garstkę wspaniałych wspomnień. Dlaczego tylko tyle pozostaje po człowieku? Kupka myśli, brzmienie głosu gdzieś w zakamarkach serca, nic więcej. Niczego więcej już nie będzie. Było komuś źle w tym, co miało swoją cząstkę w istnieniu jakieś dziesięć miesięcy temu? Doskonałe palce tworzą nowe, nieznane horyzonty. Całkiem inne dźwięki, urywane melodie. Wydaje się, że stoimy nad przepaścią. Tylko krok wstecz daje poczucie bezpieczeństwa – znam Cię, moja przeszłości. Nienawidzę Cię za to, że tak po prostu odeszłaś i zabrałaś ludzkie istnienie. Uważasz, że to było sprawiedliwe? Nieznane obrazy, niewyraźni ludzie, którzy przeplatają się z mijającymi sekundami. Wypadają kolejne włosy, kolejna porcja kawy bez cukru i nic już nie jest takie, jakim było. Cholernie smutne.
Nie wiem, czy to byłeś Ty. Rozmawiałam z wytworem mojej wyobraźni. Tak wiele Ci powiedziałam, tak wiele radości widziałam w t y c h szalenie roześmianych oczach. Od razu poznałam Cię, mimo że szedłeś odwrócony do nas plecami. Wszędzie bym Cię rozpoznała. Słyszałam Cię, czułam, miałam obok siebie przez ten urywek wieczności. Dobrze było Cię znów zobaczyć. Brakowało mi Ciebie przez ten czas, kiedy na chwilę Cię nie było.
Nie wiem, co robiłeś w moim śnie. Nie wiem, dokąd zmierzałeś. Nie wiem, skąd przybyłeś. Nie wiem, dlatego opowiadałeś mi te wszystkie piękne rzeczy i dlaczego znów obezwładniłeś mój rozum tym paraliżującym uczuciem uroczego zaniepokojenia i poplątania z zaplątaniem. Nie wiem, kiedy znów Cię zobaczę. Nie wiem, czy to było zaproszenie. Wyśnię Cię jeszcze raz, mam Ci tak wiele do opowiedzenia. Znów chcę zobaczyć, o czym myślisz. Znów chcę móc klasnąć byś się pojawił.
Zawsze przypominasz mi, że pamiętasz. My też pamiętamy. Przyjdź, mam Ci coś ważnego do przekazania.
Niezdarnie Cię szukam w ciemności. Próbuję odgadnąć drogę, którą można do Ciebie dotrzeć. To było niemądre urojenie albo najpiękniejsza wizja w moim życiu, Patryku.
Dina.
środa, 20 kwietnia 2011
# 268, last
Ostatni dzień w szkole, ostatni polski, ostatnie wrzucanie klamotów do szafki, ostatnie śmianie się na lekcji, ostatnie wszystko.
Niby powinnam się cieszyć, że to piekło się w końcu kończy. Jednak nie wszystko piekłem było. I tego będzie mi cholernie szkoda. Szkoda jak jasna cholera. Ok, ok. Koniec użalania, bo zaraz się popłaczę, a dzień się jeszcze nie skończył. Piękny mamy dzień, nieprawdaż?
Dinka.
niedziela, 24 października 2010
# 210, Serce z marmuru
Zimny poranek martwego października
Złotoczerwony deszcz szeleszczących liści
Spada bezwładnie na moją głowę
Pochyloną nad Tobą
Pachniesz zmarzniętą ziemią
Wczorajszym deszczem i dzisiejszą pluchą
Wyglądasz mizernie, jakbyś spał za długo
Niespokojnie, cicho
Dotykam serca, zimnego jak kamień
Marmurowych policzków, nieruchomych oczu
Ściskam chłodne palce delikatnie
Porcelanowe dłonie
Zbyt długo cię nie ma, jesteś za daleko
Jesteś zbyt cichy, zbyt nieżywy
Znów słyszę twój głos gdzieś za ścianą
Tak cichy, tak pusty, tak martwy
piękny pomnik
naprawdę, cudowny
sobota, 23 października 2010
# 209, The Green Mile
Miałam dziś plany wielkie jak stąd na Marsa. Chciałam godzinami leżeć w wannie, czytać wiersze i słuchać francuskiej muzyki. Chciałam pić zieloną herbatę i wąchać skórkę pomarańczy. Chciałam pomalować paznokcie, dać ukojenie suchej jak pieprz skórze i wetrzeć balsam w łydki. Ale nagle, zupełnie znikąd wzięła mi się w głowie myśl: Z i e l o n a m i l a. Klik, klik, klik. Tom Hanks, pomyślałam sobie, lubię gościa. Niech potowarzyszy mi dziś wieczorem. I obejrzałam.
Prawdę mówiąc, nie wiem, od czego zacząć. Ten film powinien zostać wpisany na listę filmów zakazanych do oglądania przez mięczaki mojego pokroju. Ściskałam się jak mogłam przez 2/3 filmu, ale pod koniec zwyczajnie puściły mi zawory. Tym sposobem siedzę i ryczę już prawie pół godziny. Jakaś psychodela. Mam w głowie milion myśli. Ale tak naprawdę nie wiem, której się chwycić. Milion słów w głowie, ale nie wiem, jak poukładać je w zdania. Christ... Huragan, sztorm, tsunami - przy tym, co siedzi mi pod włosami to pryszcz pod grzywką.
Chciałam o czymś pisać. Poważnie. Chodził mi jakiś bliżej nieokreślony pomysł, co więcej, wydaje mi się, że całkiem trafiony i chyba niebanalny. Łaził w tą i z powrotem. No i przepadł. Polazł gdzieś, kretyn. Schował się w ośrodku odpowiedzialnym za pogarszanie pamięci (musi coś takiego istnieć - reset mojej pamięci postępuje!). Podsumowując: Ja chrzanię! - Nie wiem, o czym pisać!
Czuję totalną antypatię do tego strażnika. Do Percy'ego. Nienawidzę go. Dawno, naprawdę dawno, żadna postać nie wzbudziła we mnie takich emocji. Tak silnych i tak niesamowicie negatywnych. Szczerze mówiąc, nie pomyślałabym, że siedzi we mnie tyle ukrytego gniewu. W pewnym momencie myślałam, że rzucę komputerem tak, jakby to miało tego ... (nie wiem, jak go nazwać - nie chcę wrzucać go do jednej szufladki z kimkolwiek - niech więc pozostanie wielokropkiem) zaboleć. Miałam ochotę przez kilka sekund, aby wyłączyć film i nie szargać sobie nerwów tym kałem. Uech, nie będę o nim pisać, bo mnie szlag trafi.
Muszę napisać o Johnie. Chyba nikogo nie dziwi, że o nim chcę pisać. Dość wyrazista postać, nie ma co. W sumie, nie wiem, co chciałabym o nim napisać. Banały typu: cudowny, niesamowity, fenomenalny, oszałamiający, zjawiskowy, rewelacyjny, szczególny, unikalny, wyjątkowy, niespotykany, że chciałabym go kiedyś spotkać, aby doświadczyć jego cudu? Albo chrzanić inne farmazony, które tak naprawdę nigdy nie oddadzą tego, jaki on był. Nie znam słów, którymi można byłoby go opisać. Bzdurzę, jakby był żywy. Może dlatego, że naprawdę bym tego chciała. Chciałabym, żeby był ktoś taki na tym świecie. Ktoś taki jak John Coffey.
Tak wracając do tej antypatii i głęboko schowanego gniewu. Jedno mnie ciekawi. Co powiedziałby John Coffey, gdyby dotknął mojej ręki. Czy zobaczył by zło i postanowił mnie ukarać. Dosłownie skręca mnie ciekawość.
Współczuję mu życia na Ziemi. Na Ziemi, na której ludzie zabijają się ich własną miłością. Na której dzieje się zło, wojny, zabijanie. Na Ziemi, na której żyje człowiek nie doceniający tego, co ma, kogo spotyka, który nie zdaje sobie sprawy, jak pięknych chwil doświadczył. Człowiek, który nie umie cieszyć się z widoku gwiazd. Człowiek, który krzywdzi sam siebie, bo nie umie żyć.
Sama tego nie umiem. Potrzebuję Johna Coffey'a. Tak, potrzebuję. Najtrudniejsze: przyznać się. John powiedziałby: "Będzie dobrze, chłopcy. Teraz będzie najtrudniej, a potem będzie już dobrze."
Właśnie sobie coś uświadomiłam. Dotarło do mnie, że przemówił przeze mnie po raz kolejny mój solony egoizm. Chciałabym, żeby Coffey żył, wiedząc jednocześnie, że on czuł ból świata (że tak to nazwę). Chciałabym mieć go żywego, będąc świadomą jego cierpienia. Szumowina ze mnie. Nędzna szumowina. Wiecie, co myślę? Może to i lepiej, że John Coffey nigdy nie istniał. On jeden niewiele mógłby zmienić. Co więcej, wiem, że zabiłoby go to, co dzieje się na tym porąbanym jak nie wiem co świecie. Jestem tego pewna na trylion milionów zylionów procent, jak jasna anielka. A mimo to chciałabym go kiedyś spotkać. Wiecie, o co bym go zapytała? Szczerze mówiąc, sama nie wiem. Chyba bałabym się jego odpowiedzi.
Wiecie, co? Każdy z nas ma w sobie takiego Johna. Resztę sami sobie dopowiedzcie.
Czuję totalną antypatię do tego strażnika. Do Percy'ego. Nienawidzę go. Dawno, naprawdę dawno, żadna postać nie wzbudziła we mnie takich emocji. Tak silnych i tak niesamowicie negatywnych. Szczerze mówiąc, nie pomyślałabym, że siedzi we mnie tyle ukrytego gniewu. W pewnym momencie myślałam, że rzucę komputerem tak, jakby to miało tego ... (nie wiem, jak go nazwać - nie chcę wrzucać go do jednej szufladki z kimkolwiek - niech więc pozostanie wielokropkiem) zaboleć. Miałam ochotę przez kilka sekund, aby wyłączyć film i nie szargać sobie nerwów tym kałem. Uech, nie będę o nim pisać, bo mnie szlag trafi.
Muszę napisać o Johnie. Chyba nikogo nie dziwi, że o nim chcę pisać. Dość wyrazista postać, nie ma co. W sumie, nie wiem, co chciałabym o nim napisać. Banały typu: cudowny, niesamowity, fenomenalny, oszałamiający, zjawiskowy, rewelacyjny, szczególny, unikalny, wyjątkowy, niespotykany, że chciałabym go kiedyś spotkać, aby doświadczyć jego cudu? Albo chrzanić inne farmazony, które tak naprawdę nigdy nie oddadzą tego, jaki on był. Nie znam słów, którymi można byłoby go opisać. Bzdurzę, jakby był żywy. Może dlatego, że naprawdę bym tego chciała. Chciałabym, żeby był ktoś taki na tym świecie. Ktoś taki jak John Coffey.
Tak wracając do tej antypatii i głęboko schowanego gniewu. Jedno mnie ciekawi. Co powiedziałby John Coffey, gdyby dotknął mojej ręki. Czy zobaczył by zło i postanowił mnie ukarać. Dosłownie skręca mnie ciekawość.
Współczuję mu życia na Ziemi. Na Ziemi, na której ludzie zabijają się ich własną miłością. Na której dzieje się zło, wojny, zabijanie. Na Ziemi, na której żyje człowiek nie doceniający tego, co ma, kogo spotyka, który nie zdaje sobie sprawy, jak pięknych chwil doświadczył. Człowiek, który nie umie cieszyć się z widoku gwiazd. Człowiek, który krzywdzi sam siebie, bo nie umie żyć.
Sama tego nie umiem. Potrzebuję Johna Coffey'a. Tak, potrzebuję. Najtrudniejsze: przyznać się. John powiedziałby: "Będzie dobrze, chłopcy. Teraz będzie najtrudniej, a potem będzie już dobrze."
Właśnie sobie coś uświadomiłam. Dotarło do mnie, że przemówił przeze mnie po raz kolejny mój solony egoizm. Chciałabym, żeby Coffey żył, wiedząc jednocześnie, że on czuł ból świata (że tak to nazwę). Chciałabym mieć go żywego, będąc świadomą jego cierpienia. Szumowina ze mnie. Nędzna szumowina. Wiecie, co myślę? Może to i lepiej, że John Coffey nigdy nie istniał. On jeden niewiele mógłby zmienić. Co więcej, wiem, że zabiłoby go to, co dzieje się na tym porąbanym jak nie wiem co świecie. Jestem tego pewna na trylion milionów zylionów procent, jak jasna anielka. A mimo to chciałabym go kiedyś spotkać. Wiecie, o co bym go zapytała? Szczerze mówiąc, sama nie wiem. Chyba bałabym się jego odpowiedzi.
Wiecie, co? Każdy z nas ma w sobie takiego Johna. Resztę sami sobie dopowiedzcie.
Zielona Dina.
/Człowiek, który cieszy się z widoku gwiazd/
I myślę o tym, jak każdy idzie swoją Zieloną Milą... każdy w swoim tempie.
Ale jedna myśl szczególnie nie pozwala mi spać. Jeśli sprawił, że mysz żyje tak długo,
to o ile dłużej ja będę musiał żyć? Każdego z nas czeka śmierć, bez wyjątku, ale Boże...
czasem Zielona Mila wydaje się taka długa.
/green mile/
# 207, Metro
To znaczy tak niewiele, prawie nic
W półmroku jego twarz, monety błysk
Tylko dotknięcie ciepłe rąk
Gdzieś w tunelu metra song
Na twardej ławce kilka słów
Jakaś ballada, jakiś blues...
Czy może świat odmienić jeden gest
I czyjeś słowa dwa, co brzmią jak wiersz
Powrotny bilet czytam dziś
Jak od ciebie niewysłany list
Może odnajdę właśnie tu
Miejsce na ziemi, mały punkt...
Sens niemówionych słów,
Dźwięk niezagranych nut,
Blask niezapalonych jeszcze lamp
Nie mów nic, na strunach szyn
Orkiestra może grać.
Szukałam zawsze ciebie, dobrze wiem
Nie muszę dalej iść, by znaleźć cel
Nowe podróże chociaż raz na plakacie moja twarz
To już nie ważne powiedz mi że chcesz na zawsze za mną być
To znaczy tak niewiele, tylko my
Kto z nas obudzi się, czy ja, czy ty
Bo rzeczywistość była snem
Noc za nocą, dzień za dniem
Czy mam powiedzieć "kocham cię"
Czy prosić "zostań, nie zostawiaj mnie"
Sens nie mówionych słów
Dźwięk nie zagranych nut
Blask nie zapalonych jeszcze lamp
Nie mów nic, czy słyszysz mnie
W zamęcie wokół nas
Dźwięk nie zagranych nut
Sens nie wyznanych słów
W mrok, w tunel miłości ze mną wejdź
Nie mów nic, na strunach szyn
Orkiestra może grać
/Na strunach szyn/
poniedziałek, 18 października 2010
# 203, rodzinne spędy, zielone policzki i zawroty głowy
Rodzinne zloty na urodziny babci są super. Można bezkarnie wcinać pyszne ciasto *ślina cieknie po brodzie* i w ogóle. Dużo śmiania, gadania (sporo o maturze, bo o czym innym -.-) i śpiewania Morskich Opowieści, huh.
Nie ma to jak odlot po oddawaniu krwi. Poczułam upokorzenie, zrobiłam się blado-zielona jak wiosenny ogórek i skręciło mi żołądek, ale podbudował mnie fakt, że krew mam lepszą niż nie jeden facet *haha* Pani Piguła była zaskoczona, zrobiła oczy jak pięciozłotówki i zastanawiała się dość głośno, czy nie przyjmuję jakiś witaminek. To ciekawe, bo nigdy niczego nie łykałam.
Zmykam. Niewygodnie pisze się na tej szkolnej klawiaturze. Au revoir, ziomy!
wtorek, 14 września 2010
# 174, no bo kurde
W woli ścisłości: nie jestem antychrystem z powodu czarnych paznokci, pacyfkowych kolczyków, które są symbolem pokoju (dla mnie przynajmniej, opinię publiczną mam w nosie) a nie satanizmu, czy z tej racji, że lubię H.I.M czy tam System Of The Down. Choć raz zapytajcie, czy Boga kocham a nie, czy przypadkiem nie jestem jakimś utajonym przeciwnikiem Jego osoby. Nie wiem, co moja fizyczność czy tam to jak się noszę, ma do wiary w Boga, doprawdy nie wiem.
MUZA:
Panic! At The Disco - I write sins not tragedies (acoustic)
czwartek, 9 września 2010
# 170, cholerna mamuśka
Jeśli dalej będę się tak obijać, nigdy nie zdam matury. Każdego dnia obiecuję sobie: dziś zaczynam się uczyć - tak to ten dzień. Dziś przeczytam 50 stron, jutro kolejne. I wiecie, co z tego wychodzi? Cuchnący stolec.
Kilka rzeczy mi się podoba. Całkiem miłą i podnoszącą na duchu myślą jest to, że:
1) jutro vixa roku i w końcu odbiję sobie trudy tej niewykonanej pracy;
2) obecna średnia moich ocen wynosi 5.0, czyli o całe 3.0 więcej niż we wrześniu zeszłego roku *owacje na stojąco* -.-
3) zaczął się szósty sezon House'a, więc fruwam pod sufit. Ze szczęścia, oczywiście.
Ale nie o tym chciałam dziś biadolić. Coś uświadomiło mi dziś sens mojego istnienia. Chyba poczułam po co żyję i dlaczego chodzę po tej ziemi, a nie po żadnej innej. Odniosłam wrażenie, jakbym doznała olśnienia jakiegoś. Powaga.
Czuję się taką cholerną mamuśką - nadopiekuńczą, martwiącą się dniami i nocami, troskliwą, chcącą pomagać wszystkim ludziom dookoła, a kiedy pomoc nic nie daje, pogrążającą się w dole emocjonalnym i kiwającą się, tonącą w nieszczęściu i krztuszącą się bezradnością. Czuję się jak stojąca w miejscu marionetka w wielkiej, bezpiecznej spódnicy, w której kryją się ludzie w potrzebie, których ja wychwytuję magnetycznie albo za pomocą i pośrednictwem gwiazd. Sama nie wiem. Stoję w miejscu i nie mogę zrobić kroku na przód, bo nie pomogłam jeszcze wszystkim dookoła. Boli mnie serce, jeśli ktoś nie chce pomocy, bo uważa, że na nią nie zasługuje. Albo wtedy, kiedy tkwi w problemie po uszy, a uważa, że "wszystko jest ok". Pękam w środku, kiedy widzę ludzi, którzy sami sobie zadają cierpienie. Umieram w sercu, kiedy odbierają sens życiu. Czy nie wiecie, że to wy dajecie życiu sens? Że życie nie jest bierne? Wszystko zależy od was. Każdy dół jest do pokonania, z każdego szczytu można upaść.
A szalona, cholerna mamuśka będzie was łapać w sieci bezpiecznej spódnicy.
Dinka.
Codzienność zaplątała się między nogami
Tak mała, tak szara, całkiem niezauważona
Usilnie wciąż podąża moimi drogami
Przez potężne kajdany rutyny zniewolona
Ze spuszczonymi głowami kroczą posępnie
Markotne sny i bezradne marzenia
Na rzeź, na potępienie przez życie skazane
Nicość i Otchłań je poniewiera
Zanurz rękę, po łokieć zagłęb w eterze
Za kark złap życie i ciągnij najmocniej
Zrób to, człowieku, w największej wierze
I patrz jak twe drzewo kwitnie owocnie
/D.R/
MUZODAJNIA:
De mono - Póki na to czas
środa, 1 września 2010
# 163, spanikowałam
OMG, OMG, OMG! To już dziś? No dajcie spokój. Chyba ducha wyzionę, Geez. O mamuśku,
O fu*k, fu*k. Chyba spanikowałam.
iuygtfredrftgyhjnkio98u765432wsd9876543$%^&U*IKJHNGFDSXCVBNJIU&^%43456yhg *nagły atak paniki*
Ok, Dina. Ogar. Leć na mszę za Patryka i ładnie się uśmiechnij. To nic, że śniła Ci się Basieńka. I to nic, że nadchodzi totalny kataklizm. I po raz pierwszy nie mam na myśli matury (xX).
sobota, 24 lipca 2010
# 159, letter to heaven
24 lipca 2010
Mój Drogi,
Minął miesiąc, a ja nadal słyszę echo Twojego wesołego śmiechu i szybkich kroków, kiedy dreptałam za Tobą do sklepu, żeby kupić ten likier dla Dagi. Mam przed oczami obraz Twojej szczęśliwej twarzy, którą smagały promienie palącego słońca. Czuję na sobie Twoje rozbiegane spojrzenie, a w uszach dzwoni tembr Twojego głosu, który poganiał mnie cicho, choć wcale nie musiał tego robić. Nawet gdybyś nie patrzył, czy idę, podążałabym za Tobą jak mała dziewczynka.
Moje niepocieszone serce nadal przepełnia gigantyczna, bezdenna pustka, której wszechmiar zalewa mój zmęczony umysł aż po same krańce. Stłumione szlochy i ciche łkania rozrywają mnie, kiedy widzę Twoją smutną twarz wykrzywioną w nieszczęśliwym uśmiechu. W samotności błądzę jak ślepiec przez zakamarki mojego rozumu, który zagubił się gdzieś w katatonii istnienia. Jak mantrę powtarzam, jak zaklęcie, czar, klątwę: To się nie stało naprawdę. Modlę się w duchu, żeby te żarliwe krzyki duszy zmieniły przeszłość, aby odmienić zło teraźniejszości i niewiadomą nadchodzącego jutra. Przystaję na moment, zatracam się w ponurych myślach i wracam do tych radosnych chwil, kiedy byłeś i przez myśl nie przeszłoby mi, że mogłoby Ciebie zabraknąć.
Wierzę, że towarzyszysz mi w prozaiczności ludzkich chwil. Wydaje mi się, że słyszę ciche westchnienia i urwane uśmiechy. Mam w głowie Twoje słowa i niemal czuję, że jesteś gdzieś obok, tylko moje niewidzące oczy nie są w stanie dojrzeć Ciebie. Może teraz bije od Ciebie zbyt wielki blask i oko szarego człowieka, pogrążonego w mrokach życia nie jest w stanie dostrzec bijącej od Ciebie łuny oślepiającego światła. Może dane jest tylko czuć to ciepło, które rozlewa się w okolicach serca na wspomnienie Twojego miękkiego głosu i uśmiechu, którego nigdy Ci nie brakowało. Może pozostaje nam mówienie do nieprzeniknionych ciemności, kiedy nikt nie widzi cieknących po policzkach łez i kiedy słyszysz to tylko Ty. Czy słyszysz, że ja ciągle mówię, jak w transie? Usłysz mnie, tak wiele mam Ci do powiedzenia.
I mimo że już Cię ze mną nie ma, dla mnie jesteś wieczny. Jakaś część mnie zawsze będzie się łudzić, choć w żaden sposób tego nie okażę. Nie będę przejawiać, że kiedykolwiek byłeś dla mnie ważny. " Jeśli się wstydzisz, to znaczy, że Ci zależy. " powiedziałeś kiedyś. Szkoda, że nie wszyscy wiedzą, że tak winni to pojmować.
Szukałam Cię. Mojego szczęścia, jedynej nadziei, kolejnego jutra i poprzedniego wczoraj. Już nie umiem pisać o Tobie jak kiedyś. Czas... Tak, to on wszystko zmienia. Szukałam Cię, znów tańczyłam ze śmiercią... I nie znalazłam bo zapomniałam, że w po prostu... W sercu Cię schowałam. A i tam jeszcze kiedyś Cię odszukam.
Wybacz, sam wiesz najlepiej, co. To po prostu najlepiej oddaje to, co chcę powiedzieć. A chciałabym powiedzieć tak wiele.
Trzymam się, choć tak potwornie za Tobą tęsknię,
Patryku.
piątek, 9 lipca 2010
# 149, "I wtedy zostałem sam."
Jest godzina 6:05. Nie śpię. Trafia mnie jasny szlag.
Spałam, żeby nie było, że nie. Szlag mnie bierze z innego powodu.
Spałam, żeby nie było, że nie. Szlag mnie bierze z innego powodu.
Wstanę i chlusnę sobie w twarz lodowatą, cuchnącą chlorem wodą. Głośno szurając butami, pomaszeruję do pokoju, zadzwonię do mamy, popłaczę się trzy razy. Zrobię sobie zupkę warzywną, bo mamy piątek, więc o kurczaczku dziś zapominam. Jak zwykle, wypiję X szklanek soku truskawkowego. Albo zjem kanapkę z dżemem wiśniowym. Kolejność bez znaczenia. Później pojadę, wyślę kartkę, zrobię zakupy i uzupełnię zapasy nektaru brzoskwiniowego o jedną sztukę, która zdecydowanie wystarczy. Kupię też ciastka pszenno - owsiane, nadmuchany brytyjski chleb i muffiny. Później wrócę do przyczepy i niczym duch, niezauważona, wślizgnę się do środka i zamknę drzwi. Posprzątam, albo nie. Wejdę na widoczny, albo nie. Może pośmieję się z idiotycznych zdjęć na nk, zirytuję się przeglądając Demotywatory, uśmiechnę się delikatnie lewą stroną twarzy do monitora siedząc na Komixxach, będę klikać "Konsultuj ponownie" na Facebooku i zachwycać się tymi głupimi powiedzonkami z aplikacji "specyficznie". A może nie? Pewne jest to, że włączę muzykę i znów będę się wkurzać i płakać na zmianę. Położę się. Może zasnę, może nie. Będę się walać z kąta w kąt. Obudzę się wieczorem z mokrymi oczami. Zerknę na butelkę stojącą na półce i naleje sobie do szklanki. Zakręci mi się w głowie. Pokłócę się, z Tobą, z Tobą albo z Tobą. Pomaluje paznokcie, zdrapię, znów pomaluję. Obejrzę jakiś film. Położę się i będę gapić się w sufit, myśląc, co zrobiłam wartościowego tego dnia, pomijając fakt bardzo twórczego spania i powiedzenia kilku zdań do komputera. Pójdę spać. Obudzę się z krzykiem i nie poznam własnego głosu. Bo po co go używać, jeśli nie ma się do kogo?
No, bystrzaki. Kto zauważył, że używam tylko liczby pojedynczej?
Facebookowy Coelho na dziś:
"Z wiatrem będzie mu posyłać pocałunki, wierząc,
że wiatr muśnie jego twarz i szepnie mu do ucha,
że ona ciągle żyje i czeka." - Alchemik
*serduszka*
13:00
Okey - dokey, mam depresje, bo wygrzebałam wszystkie orzeszki w czekoladzie z jakiejś nędznej, śmierdzącej mieszanki. Nie umiem gotować, w lodówce same mięcho i dżemy = nie ma jedzeniaa! A ja łażę nienażarta, powoli się zataczam i nie wyrabiam na zakrętach. Z gwinta piję nektar brzoskwiniowy i czytam różne blogi. Marzę o facecie w mojej przyczepie i gorących pocałunkach. Damn it!
13:33
Bolesny skurcz w łydce. Chyba pora ogarnąć. Umyć włosy. Pozwolić ściekać zimnym kropelkom po kręgosłupie. Pora wystawić bladą skórę na słońce, złapać za rower i polecieć hen, przed siebie.
+
Naprzeciw wszystkim przeciwnościom,
Wiesz, bo ból i strach mnie nie raz dotkną,
Przed sobą nie ucieknę, przed sobą się nie schronię,
Miasto samotności jest moim domem,
W ciemności chcę wydrapać światło, o tym marzę,
Chce przestać być pękniętym zwierciadłem Twoich marzeń,
Kochać życie i nie być przez życie kochanym,
Chcę zabliźnić na zawsze bolesne rany,
To wszystko tak blisko i zarazem tak daleko,
Sen kształtuje sie pod zmęczoną powieką,
Doszedłem do dna żalu, tu nie widać jutra,
Niech muzyka zagra smutnie wśród szarego popołudnia.
Wiesz, bo ból i strach mnie nie raz dotkną,
Przed sobą nie ucieknę, przed sobą się nie schronię,
Miasto samotności jest moim domem,
W ciemności chcę wydrapać światło, o tym marzę,
Chce przestać być pękniętym zwierciadłem Twoich marzeń,
Kochać życie i nie być przez życie kochanym,
Chcę zabliźnić na zawsze bolesne rany,
To wszystko tak blisko i zarazem tak daleko,
Sen kształtuje sie pod zmęczoną powieką,
Doszedłem do dna żalu, tu nie widać jutra,
Niech muzyka zagra smutnie wśród szarego popołudnia.
/Pih - Nie żałuj mnie/
14:33
Okey! Poczułam przypływ mocy! Napełniłam się świeżym powietrzem i wyrwałam się ze szponów tego potwornego, stęchlizną zalatującego, które wypełnia nagrzaną do oporu przyczepę. Wylazłam na podwórze, od razu przygrzało w głowę słoneczko. Anglia niby, a taki skwar, że o ja pitole. Krótko i zwięźle, bo się śpieszę: mam zamiar w pełni wykorzystać ten czas, jaki mi tu pozostał w tym piekle (dziewięć potwornie długich dni -.-), na samodoskonalenie. Nie mam pojęcia, co w tym kierunku będę robić, ale coś muszę, bo spędzanie całych dni w przyczepowej saunie to tak przypał trochę *drapie się po głowie*. Mam trochę roboty, parę spraw do załatwienia. Na teraz - zadzwonić do mamy! Co później, się zobaczy.
Dina REAKTYWACJA! Moc jest ze mną! Dam radę! (chyba) (na wszelki wypadek trzymać kciuki!). Lecę, do wieczora!
czwartek, 24 czerwca 2010
# 136, Patryk.



Patryk, mówiłam Ci, żebyś założył ten cholerny kask.
"W Łapalicach na skrzyżowaniu z ul. Rzemieślniczą doszło do potrącenia motorowerzysty. Jak informuje Jarosława Krefta, rzecznik kartuskiej policji, 18-letni motorowerzysta wyjeżdżając z drogi podporządkowanej wjechał wprost pod ciężarówkę. Kierowcę jednośladu nieprzytomnego przetransportowano do Akademii Medycznej w Gdańsku."
"Chłopak zmarł." - Zagrzmiał jej w uszach głos Boga.
I pozostała tylko pustka.
Subskrybuj:
Posty (Atom)



