Pokazywanie postów oznaczonych etykietą artystyczny kogel-mogel. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą artystyczny kogel-mogel. Pokaż wszystkie posty

niedziela, 13 marca 2011

# 258, trochę magii

Jeszcze jakiś czas temu bezsenność doprowadzała mnie do szaleństwa. Czułam frustrację połączoną z krztyną irytacji i cichej desperacji unoszące się w powietrzu. Lepka, galaretowata atmosfera sprawiała, że czułam się oblepiona zupełną bezsilnością od palców u stóp po koniuszki czupryny. Gapiąc się z sufit miałam wrażenie osamotnienia, zupełnej pustki we wszechświecie. To uczucie było paraliżujące, niemal całkowicie obezwładniało umysł. Myślałam sobie, że jestem zupełnie sama w ciemnym, pustym i przygniatająco cichym pokoju. Odgłosy śpiących za ścianami ludzi nie dodawały mi otuchy w najmniejszym nawet stopniu. Teraz stwierdzam, że to dlatego, że skupiałam się na tym, że czegoś mi brakuje.

Cicha melodia pulsuje gdzieś wewnątrz mnie. Czuję ją we krwi, w każdej najmniejszej cząstce tej chwili. Toczy się, dociera do miejsc, o których istnieniu nie miałam zielonego pojęcia. Inne dźwięki wplatają się w nią, napływając z zewnątrz. Harmonia tych pojedynczych, małych spraw napełnia mnie spokojem i paradoksalną ciszą. Jest cicho, a jednak coś gra.  Otacza mnie też jakiś zapach. Jest słodko-kwaśny, nienachalny, ciepły i kojący. Zmysły pracują na najwyższych obrotach. Pod przymkniętymi powiekami przemykają barwy. Tysiące kolorów, które układają się w niesamowite obrazy. Niemal słyszę te kolory. Czyż to nie piękne? Ich cichy, doskonale znajomy głos przyprawia mnie o miły dreszcz. Czuję, jakby kropla lodowatej wody ściekała mi w dół pleców. Pościel jest jeszcze zimniejsza niż zagubiona deszczówka. Jest mi obca, choć tak bardzo znajoma. Moje, lecz nie moje. Paradoks sytuacji powoduje niezręczną ciszę i moja-nie-moja melodia milknie. Widzę jej konkretny kształt w niekonkretnym momencie. W ciemności widzę jej oddalający się cień. Boję się stracić to, co znam. W mroku nadal nucę niedosłyszalnie piosenkę. Czuję, że nadal jestem w domu. Uwięziona przez cztery ściany ciemności próbuję drapać. Rozpaczliwie miotam się w poszukiwaniu światła i nasłuchuję wołania ciepłej melodii, która wyprowadzi mnie z ślepej uliczki otępienia. Czuję zobojętnienie. Zabrakło barw, świateł i cieni. Zabrakło ukochanej piosenki i ciepłego oddechu eteru. Zawisłam gdzieś na włosku nad niebezpieczną przepaścią. "Nie boję się" - powtarzam sobie uparcie. Zaklinam się tak długo, że zaczynam w to wierzyć. Nie wiem, ile czasu mija. Świat nadal trwa, a muzyka razem z nim.

niedziela, 12 grudnia 2010

Niezupełnie na temat fizyki i reality show

Niektórzy mówią, że prawda zależy od punktu widzenia. Niektórzy uważają, że prawda jest tylko jedna. Znam ludzi, którzy uważają, że prawdy nie ma wcale. Ja na ten temat konkretnego zdania nie posiadam. Wiem tylko, że prawda bywa szokująca, niezrozumiała i oszałamiająca aż do szpiku kości.
Życie jest jak fizyka. Rządzą nim niezmienne prawa, które nie zawsze są wygodne. Nie jesteśmy w stanie zrozumieć go choćby w części. Jego efekty bywają piękne, niebezpieczne, rażące, urzekające.  Nie mamy wpływu na mijanie nieubłaganego czasu, nie mamy możliwości zmiany decyzji. To jak reality show, które sprawdza nas wszystkich po kolei jak żyjemy. Czy potrafimy żyć. Czy potrafimy radzić sobie z emocjami, decyzjami, z samymi sobą. Jesteśmy tylko pionkami, które ktoś przesuwa, zbija, matuje. Toczy się jedna wielka gra, w której nawet przegrany może być wygranym. Wszystko zależy od tego, na jakim polu stoisz, jakie pionki stoją wokół ciebie, jaki będzie twój ruch i ruch współgraczy. Możliwości jest wiele. Tysiące kombinacji życia, które nigdy nie będzie takie samo. Nigdy nie stoimy na stratnej pozycji, zawsze jest jakaś możliwość. Wszystko zależy tylko i wyłącznie od sytuacji. Wszystko zależy od punktu widzenia i od tego, jakie jest nasze podejście. Rachunek, kalkulacja. Nie zawsze na chłodno. Człowiek - zazwyczaj istota kochająca. W grę wchodzą uczucia - namiętności i nieznane wcześniej żądze, które obezwładniają serce, które wali jak oszalałe. Czasem wolałoby się usunąć czucie. Wymazać myśli, wspomnienia. Oszukać siebie samego. Życie pod woalem kłamstw, który osaczy, poddusi i zniszczy do cna. Żyjemy na delikatnej pajęczynie niepewności, obwinięci kokonem szaleństwa i zupełnego obłędu, wijemy się w spazmach i szlochach wiedząc, że gdzieś tam grasuje krwiożercza bestia - nasze rozkołysane uczucia. Wiemy, że bestia nas zniszczy. Wiemy to, że nastąpi bolesna autodestrukcja. Niszczymy sami siebie, siebie nawzajem, jak zawodowi mordercy skręcamy kark, pozbawieni uczuć, złudzeń, wszelkiej nadziei i zdrowego rozsądku. Karmimy się łgarstwem, trucizną. Toczymy najgorszą z możliwych wojen. Chciałoby się powiedzieć "c'est la vie". Tak w istocie jest. My, życiowi idioci, krążymy jak bombowce nad najpiękniejszymi miejscami i zrzucamy, bezlitośnie, toksyczne bomby. Nie potrzebujemy supermocy, aby dokonywać potwornych zniszczeń w nieprzebytych przestrzeniach naszego rozsądku lub jego braku.
Nawet najpiękniejsza maska kiedyś odpada. Nawet najdoskonalszy morderca w końcu zostawi odcisk palca na klamce. Nawet kłamstwo doskonałe leżące gdzieś na dnie serca, zostanie kiedyś wyciągnięte. Jak Titanic, z dna oceanu. Jak Titanic, na którym nadal trwa bal.
Bal nadal trwa. Włóżmy więc maski i bawmy się do rana. Rano muzyka ucichnie. Ucichnie tylko po to, żeby nocą zagrać od początku.

Dina.



niedziela, 7 listopada 2010

# 217, muffinki czekoladowe, czyli mój piekarski debiut




Są pyszne, cudowne, cynamonowo - czekoladowe, cieplutkie, mięciutkie.
Może niezbyt kształtne, ale chyba popadnę w samozachwyt, haha.
Wielka satysfakcja, jestem z siebie dumna. 
Dokonałam cudu - kuchnia jest cała!

niedziela, 31 października 2010

# 214, magia, magia, magia

Lubię takie niedziele, kiedy po niemal całonocnej wybornej zabawie w niesamowitym towarzystwie, przysypiam niepostrzeżenie w środkowej ławce na kazaniu. Jest to niezaprzeczalny dowód, iż zabawa była nie-byle-jaka. Oczywiście, SZLAG (*&^%$#@#$%^&*&^% - wyładowanie emocjonalne, pardon) mnie jasny trafia z racji tego, że aparat marki WAL.SIĘ robi mi niemiłe niespodziewanki, które można by wytłumaczyć jednym, krótkim i aż nadto prawdziwym, jak się przekonałam, równoważnikiem zdania- złośliwość rzeczy martwych. Jak to jest, że kiedy ma działać - nie działa, a kiedy nie koniecznie musi - jest najidealniejszym sprzętem na świecie?! *piana z ust* Tą małą dygresją pragnę wytłumaczyć całkowity brak zdjęć z wczorajszej halloweenowej rzeźni. Być może, kiedy panna J. odessie się od Fejsbuka, co nieco dostanę (OBY!).
Żłopię dziś na przemian kawę z dużą ilością mleka i zieloną herbatę. Och, właśnie skończył mi się kolejny kubek kawusi. Milusio. Tak naprawdę, nie mam zielonego pojęcia, kogo interesuje, co się dzieje, albo co się nie-dzieję. Schodzę na psy, jasna anielka. 
Uwielbiam zapach lilii i mięty w moim pokoju wiszący ciężko, uwielbiam lodowate powietrze, które wlewa się do środka przez uchylone okna. Uwielbiam głos pana Radka i francuską muzykę, która tak miło uprzyjemnia zimne, październikowe wieczory. Uwielbiam miękkość porozciąganego swetra. Zastanawiam się, gdzie posiałam tomik poezji Jasnorzewskiej i moje racjonalne myślenie. Uwielbiam niepewny płomień świec, ciepłe światło i zniczowe cmentarze. Potwornie tęsknię za stokrotkami, zielonymi drzewami. Uch, nie przepadam za tym mokrym, pochmurnym i nieprzyjemnym październikiem. A od jutra kolejny brzydki i ponury miesiąc - tym razem na "el" (jaka szkoda, że nie lipiec *beksa*). Teraz zabraknie też moich pięknych kolorowych, spadających jak deszcz suchych i martwych liści. Teraz będzie szron - magiczny, ale zimny. Co mi po nim?
Romansik z histerią, z angielskim i polskim mnie dziś czekał, ale się nie doczekał. I czuję, że się już nie doczeka. Za bardzo kusi mnie Przeminęło z wiatrem, które leżakuje na moim dysku już wystarczająco długo. W sumie, zdecydowanie zbyt długo. 
Ach, jestem potwornie leniwa. Jestem tak paskudnie leniwa, że nie chce mi się ruszyć z kanapy po herbatkę, która stoi sobie na biurku i tak pięknie pachnie... 
Zapisuję obietnicę, że wrzucę zdjęcia, kiedy tylko będzie to możliwe - ku pamięci!

Magiczny wieczór wigilii Wszystkich Świętych.
Jestem ciekawa, czy Ty też o nas myślisz?

Dina.


kiedy umrę kochanie
gdy się ze słońcem rozstanę
i będę długim przedmiotem raczej smutnym

czy mnie wtedy przygarniesz
ramionami ogarniesz
i naprawisz co popsuł los okrutny

często myślę o tobie
często piszę do ciebie
głupie listy - w nich miłość i uśmiech

potem w piecu je chowam
płomień skacze po słowach
nim spokojnie w popiele nie uśnie
/poświatowska - kiedy umrę kochanie/ 
 P. 


+


sobota, 30 października 2010

# 213, janusz radek, kawa, łzawa poezja, chyba pora zacząć szykować się na halloweenową rzeź osiemnastkową!

Mam dzisiaj wyjątkowo romantycznie nastawione myśli. Obudziłam się i z lubością spojrzałam na ususzony bukiet róż. Włączyłam Janusza Radka i czytałam wiersze o miłości. Później jednak wróciłam do suchej i zimnej codzienności, prysł romantyzm chwili i ten niepowtarzalny czar. W tym celu, aby odtworzyć w pamięci ten czar, nadal słucham magicznego Kiedy umrę kochanie.
Taki jakiś dziwny ten październikowy dzień. Dawno nie było takiego słońca, takiego dobrego humoru, takiego ciepłego, wesoło bijącego serca. Wszystko idzie ku lepszemu?
Dziś trzeba porządnie naszprycować się kawą. Kawa, kawa i jeszcze więcej kawy. Mój nowy rytuał - uchlać się kawą, żeby nie przesypiać imprez. Trzeba być Diną, żeby kiedy przychodzi do imprezy zasypiać na siedząco. *facepalm* Od kiedy przespałam ostatnią Twoją imprezę, piję kawę, żeby nikogo więcej nie przespać. Nie masz pojęcia, jak ja się z tym kijowo czuję. Jak beznadziejnie czuję się z myślą, że spałam, kiedy Ty byłeś z nami żywy po raz ostatni.
Muszę zacząć działać, bo inaczej się nie wyrobię na urodzinową potańcówkę, huuraa!

+ Hańba ci, Morris! Nie wolno śmiać się z dziwolągów! - tekst na dziś! 




*serduszka*


wtorek, 26 października 2010

# 212, Liryczne epitafium





A po pogrzebie pod korniszon
niech epitafium mi napiszą:
Tu leży magik i małpiszon,
pod spodem taki tekst:
"Liryka, liryka,
tkliwa dynamika,
angelologia
i dal..."

niedziela, 24 października 2010

# 211, perfect evening


ciepłe policzki, płonące oczy, Włóczykij, zielona herbata, 
francuska muzyka i niczego więcej mi nie potrzeba,


# 210, Serce z marmuru

Zimny poranek martwego października
Złotoczerwony deszcz szeleszczących  liści
Spada bezwładnie na moją głowę
Pochyloną nad Tobą

Pachniesz zmarzniętą ziemią
Wczorajszym deszczem i dzisiejszą pluchą
 Wyglądasz mizernie, jakbyś spał za długo
Niespokojnie, cicho

Dotykam serca, zimnego jak kamień
Marmurowych policzków, nieruchomych oczu
Ściskam chłodne palce delikatnie
Porcelanowe dłonie

Zbyt długo cię nie ma, jesteś za daleko
Jesteś zbyt cichy, zbyt nieżywy
Znów słyszę twój głos gdzieś za ścianą
Tak cichy, tak pusty, tak martwy



piękny pomnik
naprawdę, cudowny 

sobota, 23 października 2010

# 207, Metro



To znaczy tak niewiele, prawie nic
W półmroku jego twarz, monety błysk
Tylko dotknięcie ciepłe rąk
Gdzieś w tunelu metra song
Na twardej ławce kilka słów
Jakaś ballada, jakiś blues...
Czy może świat odmienić jeden gest
I czyjeś słowa dwa, co brzmią jak wiersz
Powrotny bilet czytam dziś

Jak od ciebie niewysłany list
Może odnajdę właśnie tu
Miejsce na ziemi, mały punkt...
Sens niemówionych słów,
Dźwięk niezagranych nut,
Blask niezapalonych jeszcze lamp
Nie mów nic, na strunach szyn
Orkiestra może grać.

Szukałam zawsze ciebie, dobrze wiem
Nie muszę dalej iść, by znaleźć cel
Nowe podróże chociaż raz na plakacie moja twarz
To już nie ważne powiedz mi że chcesz na zawsze za mną być
To znaczy tak niewiele, tylko my
Kto z nas obudzi się, czy ja, czy ty
Bo rzeczywistość była snem
Noc za nocą, dzień za dniem

Czy mam powiedzieć "kocham cię"
Czy prosić "zostań, nie zostawiaj mnie"
Sens nie mówionych słów
Dźwięk nie zagranych nut
Blask nie zapalonych jeszcze lamp
Nie mów nic, czy słyszysz mnie
W zamęcie wokół nas
Dźwięk nie zagranych nut
Sens nie wyznanych słów
W mrok, w tunel miłości ze mną wejdź
Nie mów nic, na strunach szyn
Orkiestra może grać



/Na strunach szyn/

środa, 13 października 2010

# 200

Cóż z życia, gdy żyjąc, nie smakować życia
Nie widzieć, nie czuć nie można mi było?
Cóż miłość, gdy czując, nie czułam mrowienia?
Bez szczęścia, tych oczu, tylko Nic się tliło
W mym sercu niejasnym zimnym promieniem
W mgnieniu oka zgasło, nie żyłam chwil kilka
Czułam jak nicość wypełnia me płuca,
Krztusząc się wolnością znów pragnęłam życia.



wtorek, 12 października 2010

# 199, rozmowa na wysokim poziomie

Gwiazdom często się nudzi. Wiszą sobie tak wysoko, ani pogadać, ani pośmiać się. "Ależ to nasze życie nudne!" - narzekają gwiazdy. - "A jakie długie!".
Podczas tego długiego życia, zdarzy się, że nagle jakaś sąsiadka gwiazdy Iksińskiej, zupełnie nagle i całkiem niespodziewanie, wybuchnie dynamicznie i hucznie, jak fajerwerki w sylwestra, robiąc masę hałasu i niszcząc wszystko na swojej drodze. Czasem się jakaś narodzi. Czasem coś wpadnie do Niby-Wszech-I-Wogóle Czarnej Dziury i przepadnie jak kamfora. Zassie się wtedy taka, wessie wszystko w siebie i myśli, że stanie się przez to lepszą. Nadyma się, pochłaniając wszystko o co zahaczy.
Trzysta miliardów trylionów zylionów lat świetlnych od śmierdzącej Ziemi, która doprowadza się do totalnej autodestrukcji, pewna gwiazda Gieksińska rzekła nostalgicznie, gapiąc się w Nicość, do swojej gazowej sąsiadki, Rycińskiej: "Chyba zaraz przekroczę masę krytyczną i zapadnę się do środka, a na moich obrzeżach świat będzie się kończył. Ponadto, muszę dodać, że najpierw się wydmę, pęknę i dopiero zgasnę". Stara Rycińska spojrzała na nią sponad okularów, odrywając się od robótek ręcznych: "Zrób przy tym chaos. Będzie większy porządek, niż teraz na świecie panuje. Niech wyjdzie choć coś dobrego z tego wszechogarniającego huku".

środa, 6 października 2010

# 193, beautiful mess inside


Far far, there's this little girl
She was praying for something to happen to her
Everyday she writes words and more words
Just to speak out the thoughts that keep floating inside.
And she's strong when the dreams come cos' they
Take her, cover her, they are all of her.
The reality looks far now, but don't go

How can you stay outside?
There's a beautiful mess inside
How can you stay outside?
There's a beautiful mess inside
Oh oh oh oh

Far far, there's this little girl
She was praying for something good to happen to her
From time to time there're colors and shapes
Dazzling her eyes, tickeling her hands
They invent her a new world with
Oil skies and aquarelle rivers
But don't you run away already
Please don't go oh oh

Far far there's this little girl
She was praying for something big to happen to her
Every night she hears beautiful strange music
It's everywhere there's nowhere to hide
But if it fades she begs
"oh lord don't take it from me, don't take it she says"

I guess I'll have to give it birth
To give it birth
I guess, I guess, I guess I have to give it birth
I guess I have to, have to give it birth
There's a beautiful mess inside and it's everywhere

So shake it yourself now deep inside
Deeper than you ever dared
Deeper than you ever dared
There's a beautiful mess inside
Beautiful mess inside

sobota, 2 października 2010

# 191, gibię, tańczę, podryguję, jem kabanosy i maluję. w noc, kiedy ludzie śpią, największe wariactwa na jaw wychodzą!

Um, właściwie wszystko jest w miarę w porządku. W porządku, czyli nie w chaosie, jeśli pominiemy nic nie znaczący fakt, że dochodzi godzina trzecia w nocy, a ja nie śpię. Chwała, że chociaż nie muszę jutro wstać razem z kurami i jeśli ewentualnie zasnę, będę mogła pospać, huhu. Wydaje mi się, że cierpię na regularną bezsenność. Chociaż nie. Dziś nie cierpię. Dziś bawię się całkiem nieźle.
Zrobiłam sobie tęczowe pazurki, jutro mam zamiar zmachać się na basenie i zmieniłam fryzurę. Muszę kupić bilet miesięczny i obrączki. I nowe buty. Koniecznie! 
Noc jest niesamowita pod wieloma względami. Ja najbardziej lubię w niej to, że jest ciemno (wow!) i nie widać, co człowiek odwala za głupoty (2 x wow!). Gdyby ktoś mnie zobaczył przed jakąś godziną, pomyślałby, że mam przewlekły atak epilepsji połączony z morderczą czkawko-głupawką. Dodatkowo, obejrzałam sobie kawałek Lejdis *serduszka* i naszprycowałam się tekstami Korbuni mojej. Po czym, założyłam słuchawki z muzą na fulla i grałam koncerty w moim pokoju, tańcząc z kablem. Byłam perkusistą, gitarzystą i wokalem jednocześnie *cwaniak2* Doładowałam się taką wielką, gigantyczną, megadawką muzyki, że aż w głowie się kiełbie, huhu!  
Lubię noc za to, że jak zamknę oczy, to porozciągana, znoszona piżamka może stać się wdziankiem sezonu, kabanos - czarodziejską różdżką, a woda mineralna najlepszym szampanem z bombelkami! Można stać się kim się chce (mój dzisiejszy repertuar - zasięg jak stąd do Katowic). W dzień to nie działa, gówienko.
Przez chwilę nawet naszła mnie ochota na sprzątanie, ale stwierdziłam, że bez przesadyzmu. C'nie?


Dinka.

niedziela, 26 września 2010

# 187, wyżycia potrzeba artystycznego głęboka się

Mniej więcej taki porządek jak w zdaniu w tytule mam w głowie (i na dysku twardym). Zasypałam się od stóp do głów i, choć ciężko to przyznać, trochę się w tym wszystkim zagubiłam. PHI! Nie trochę. Totalnie straciłam kurs i nie wiem, co ze sobą zrobić. A teraz przecież nie mam czasu na szukanie właściwej drogi?! Tym bardziej, że każda, w którą próbuję wejść okazuje się zdecydowanie nie tą, której poszukuję. 
Dlaczego każda próba "odnalezienia siebie" kończy się fiaskiem? Dlaczego ośmieszam się sama przed sobą i przed ludźmi dookoła? Dlaczego, próbując dowiedzieć się kim jestem, na oślep rzucam sztyletami, wbijając je w czoła Bogu ducha winnych ludzi? Dlaczego każda próba naprawienia błędów tylko pogarsza i tak błotnistą i grząską, cuchnącą kupą sytuację? CZY JA MAM COŚ Z GŁOWĄ?! A może świat zwariował? Do luftu z takim rumakowaniem. 
A najgorsze, kurczę blade, jest to, że nikt za mnie nie podejmie wyborów. Najbardziej nie cierpię tego, że sama muszę wybrać studia, miasto, imprezę, w jakim programie będę słuchać muzyki, co zjem na kolację, czy przygotuję się na korki, czy cokolwiek. Sama muszę decydować o swoim życiu, o mojej śmierdzącej przyszłości, która tylko miesza mi w życiorysie. Och, cholerka. Mam już dość. Czuję się jak taki biedny, sponiewierany  król (ależ narcystyczne porównanie -.-), do którego przychodzą legiony ludzi, którzy mają do niego jakąś sprawę. Tych spraw jest tyle, że król tylko kiwa głową, nie mogąc nic powiedzieć, bo kolejka coraz bardziej się wydłuża. Mnie od tych "kiwających wyborów" - TO czy TO - już boli kark. Szkoda, że tutaj się nie da spasować, jak w pokerze, kiedy już się nie chce grać. To znaczy, w sumie można, ale ten "pas" kończy się w grobie, gdzie mi się na razie nie śpieszy.
Tak sobie rozmyślam, jak na madziowych urodzinach dobrze szła mi gra w pokera. Bo szła mi zadziwiająco dobrze. Zasługa dobrze rozdanych kart (;*) lub też szczęścia, którego głupi sporo mają. No i pięknie. Dwukrotnie zgarnęłam całą pulę zgromadzonych słomek (taaak, gra na słomki jest fascynująca *haha*). I co mi po moim szczęściu. KUPA. Bo życie albo rozdaje jakieś kijowe karty, albo na tych głównych "pokerowych zawodach" opuścił mnie mój super-fart i zostanę oskubana do reszty z moich "słomek".
Tak się rozgadałam na mało istotne tematy, że zboczyłam z głównej trasy. Otóż, rozpoczęłam stosowne działania. Postanowiłam zrobić coś z tym, co nazywa się podobno moim życiem, a na co nie miałam ostatnio szczególnego wpływu, bo wszystko się po prostu działo. Ambitnie bardzo, zaczęłam od zmiany odtwarzacza muzyki z Winampa na Aimpa. -.- 
Czeka mnie dłuuuuga droga. W dół.


 I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
And the reason is you
/d :*/ 


I'm afraid


 

# 186, lubię takie noce

Widzieliście może dzisiejsze nocne niebo? Pewnie nie, bo wy jesteście normalni i śpicie, kiedy jest na to pora. Tylko ja jestem zdeklarowanym czubkiem, który po nocach siedzi i pisze posty, których i tak nikt nie czyta. Tak wracając do tego nieba: jest dziś wyjątkowo piękne. Świeci ogromny, pachnący księżyc. Gwiazdy wyglądają jak okruszki czerstwego chleba porozrzucane na czarnym jak smoła stole. Nie ma chmur, a sam kolor wrześniowego nieba rozkochał mnie w sobie.
W lesie nad szosą unosi się gęsta mgła. Lubię mgłę. Jest taka tajemnicza, majestatyczna, nieznana i niebezpieczna. Lubię jej naturę i to, że nikt jej niczego nie karze. Ona jest taka wolna. No i nie myśli, co jest zdecydowanym plusem, zwłaszcza, gdy myśli się za dużo. Tak, jak ja to czynię. 
Powietrze pachnie liśćmi i wilgocią. Mokra ziemia na cmentarzu o drugiej w nocy pachnie zdecydowanie intensywniej. Chodzenie tam o takiej porze mogło przyjść do głowy tylko mi. Byłam niespokojna. Czułam gdzieś tam w środku, że coś nie gra. Jakiś dziwny niepokój, szybkie, nierówne uderzenia serca. Czegoś się bałam. Jedna tylko myśl w głowie: Patryk. Poprosiłam Mojego, żeby zajechał. Byłam sparaliżowana strachem i każdy trzask zapalał w głowie czerwoną lampkę. Ale kiedy stanęłam tam, przed Jego grobem i pogłaskałam pachnące, wilgotne deski, poczułam jak spokój wlewa mi się do serca. 
Uwielbiam takie noce jak ta. Kiedy siedzę sobie wygodnie, przykryta kołderką, palcami u stóp ściskając pościel. Uwielbiam, kiedy ze słuchawek sączy się muzyka, cicha i delikatna, rześka jak poranna rosa. Kiedy włączam to, co lubię. Kiedy mruczy mi do ucha Guns'n'Roses. Albo kiedy jest to Fugees, Coma, Mettalica, HEY czy H.I.M. Albo kiedy mruczę pod nosem Chylińską. Wiecie co wam powiem? Lubię śpiewać.I MOŻE nawet czasami mi to wychodzi. Teraz słucham Mike'a Oldfielda.


To nadaje tej nocy taki... klimat jakiś magiczny. W moim pokoju pachnie liliami i moją mgiełką. Przyjemnie. Zamykam na chwilę oczy, zaciągam się powietrzem i kiwam się. Staram się o niczym nie myśleć. Widziałam gdzieś bardzo fajny sposób na relaks. Trzeba położyć się na wznak i rozluźnić wszystkie mięśnie. A później po kolei skupiać się na poszczególnych częściach ciała. Poczuć każdą rękę i nogę z osobna. Każdy palec. To naprawdę odpręża. Wiem to z autopsji. ;)
Chyba spodobałam się sobie w loczkach. Tak, wywalamy prostownicę w diabły i pozwalamy włosom rosnąć i kręcić się swobodnie aż do studniówki. Jestem na etapie obmyślania idealnej kreacji i idealnej fryzury. Zobaczy się, co się z tego wykluje.
Wypadałoby jeszcze podać powód, dla którego nie śpię o 4:10 (skojarzyło mi się z filmem 3:10  to Yuma, nie wiem dlaczego oO). Otóż, dziś miała miejsce najlepsza osiemnastka pod słońcem :* Tak się bawiłam, że uu lala ;D
Ależ się rozgadałam. Zawsze tak mam, że kiedy mam za dużo energii,. to dostaję cholernego słowotoku i potrzeba wielkiej siły perswazji, żeby mnie uciszyć. Na szczęście, nie zdarza się to zbyt często :) Okej, nie będę więcej zaśmiecać internetowej przestrzeni. Położę się, będę gapić się w sufit, myśleć i słuchać muzyki. Cichej, rozluźniającej muzyki.

Kocham takie noce. 



EDIT  godz. 10:09

Myśli w pierwsze kilka sekund po obudzeniu:
1. Ściszcie ten cholerny telewizor i dajcie ludziom spać *poduszka na banie*
2. Chyba trzeba otworzyć oczy...
3. Jakie piękne słońce. *.*
4. KAWA, KAWA!! JA CHCĘ KAWĘ?!

+





sobota, 25 września 2010

# 185, Apocalyptica & Vixa u Dziu :*



 

Bittersweet: Apocalyptica feat. Ville Valo & Lauri Ylonen

+ 
Dziś mega vixa u Dziu :*
Osiemnastkowe STO LAT :*:*:* 


piątek, 24 września 2010

# 184, było sobie życie

Byli niemal nierozłączni. Łączyło ich wszystko. 
Gaja  i Kuba byli bliźniętami, w których nie płynęła ta sama krew. Mieli jednak ten sam gust muzyczny i kulinarny - pieczone ziemniaczki mogli pałaszować całymi tonami. Byli swoimi odbiciami. Wiedzieli o sobie wszystko. Żadnych sekretów, tajemnic. Byli kimś więcej niż rodzeństwem już od 12 lat.
Gaja uwielbiała towarzystwo Jakuba. Uwielbiała jego zawadiacki uśmiech i sposób, w jaki na nią patrzył. Jego obłędne loczki doprowadzały ją do szaleństwa, a niski, świdrujący głos znała tak dobrze, że poznałaby go nawet przez sen.
To wszystko zawsze było takie piękne. Potrafili razem  śmiać się i beczeć, grać w karty i kopać piłkę na otoczonej lasem polanie. Zawsze byli oni, szczęśliwi, że mają siebie.
 I pewnego dnia pojawiła się Ona. Ona, która rozkochała w sobie Jakuba do szaleństwa. Ukochany Kubuś Gai nagle gdzieś zginął, przepadł. Dni mijały, zupełnie tak jak oni mijali się od dłuższego czasu. 
Spotkała go dzisiaj na ulicy. Ściął kasztanowe loki i miał ponurą twarz. Prawie go nie poznała. Gdzie podział się jej braciszek, ukochany Kubuś, którego włosy były tak miękkie, że mogła się w nich topić. Gdzie podział się jego niski chichot i wesołe oczy. Co on dla Niej ze sobą zrobił?
- Cześć, Kubuś. - zaczęła serdecznie, uśmiechając się do niego. Chciała go objąć, ale on stał jak kamień. Zimny i twardy. 
 - Wybacz, Gaja, ale nie mam czasu. - Powiedział mimochodem. Odszedł.
Gaja siedziała na zimnym kamieniu, od góry do dołu zlana listopadowym deszczem. Łkała cicho. 
Byli niemal nierozłączni. A jednak znalazło się coś, co miało dość siły, żeby podzielić jedną duszę. 

# 183, Pride & Prejudice

 

Pride & Prejudice - Your hands are cold
Dedykując Patrykowi, którego dłonie są zimne już od trzech miesięcy. 

P.S: Zakochałam się w scenie o poranku. (od 5:22)
I w wyjątkowej ścieżce dźwiękowej. Bajka.

Polecam. 

czwartek, 23 września 2010

# 182, Biedny, kto gwiazd nie widzi bez uderzenia w zęby.*

Wiecie, co jest piękne? Uwielbiam moje wygodne krzesło. Uwielbiam muzykę świdrującą mi w bani. Tak, dziś konkretnie ryje łeb. Wiecie, co jeszcze? Dawno nie czułam się lepiej. Odrobina frustracji i wychodzą wszelkie złości i niewygody. A wystarczyła źle doprawiona wołowina. Tak, tyle wystarczyło. Szczerze mówiąc, do dłuższego czasu czułam, że rośnie we mnie skomplikowana bomba z opóźnionym zapłonem. Poważnie, wszystko mnie drażni i... och! Mam dość całego pieprzonego świata. A już najbardziej tej łykowatej, niedopieczonej, jadącej rzygami WOŁOWINY!
Teraz już jest lepiej. Muzyka łomocze głośno i wypełnia moje myśli. Siedzę i gibię się wesoło, mając głęboko w nosie, że mam jutro chrzaniony sprawdzian z matmy, joł! Pozdrawiamy równanka i nierówności. Na szczęście, to mi wychodzi, a więc totalny chill out.
Dziś (ogłoszony przeze mnie w tym momencie) mamy dzień Olewania Wszystkiego Ciepłym Moczem. Wskazania: sięgnąć po jogurcik naturalny do lodówki, wyciągnąć nogi na kanapie i gapić się w ekran, podziwiać nieodparty urok doktora House'a. *serduszka* Pociągnąć nosem i poczuć zapach skórki pomarańczowej albo ulubionych perfum, sprawić sobie nowe słuchawki, do słuchania muzyki jak należy (zakosiłam Rodzicielowi takie stare, ale jare (jak ja pierdziu) słuchafony i o jaa! koniec muzyki z głośnika laptopa!), dopracować do perfekcji mój "plan zniszczenia świata w grudniu". 
Wiecie, jaki jest wniosek z tego durnego wywodu wniosek? A taki, że choćby było najgorzej, beznadziejnie, katastrofalnie i totalnie do czterech liter, zawsze trzeba widzieć jakieś pozytywy. Chociażby fotel, na którym można wygodnie usadowić się po męczącym dniu. A co ważniejsze, widzieć te plusy nawet, kiedy życie nie bawi się w damskiego boksera. Fotel w końcu nie jest wygodny tylko wtedy, kiedy ktoś skopie nam zadek.

+ Jutro będą fotografować nasze niefotogeniczne ryjce do kroniki szkolnej. Och, jak słodko. Przykaz ogólny: ubierzcie się odpowiednio. Komentarz mistera Dżi: Tak, żeby wasze wnuki nie mówiły: "Ale moja babcia miała wyczepistą tapetę!"

++ złote myśli Daggy:
W co ty chcesz mnie wpakować?
Z motyką na księżyc się rzucasz? Najpierw trzeba mieć rakietę!
(chwila zastanowienia)
Chociaż nie... Ty możesz na motyce.


Dina i jogurcik pozdrawiają!


* Któż by inny jak nie mój pan Lec.

MUZYKALNIE:
i walcie się na pyski!

wtorek, 21 września 2010

# 181, the sisterhood of the traveling pants




"Może szczęście to kwestia bilansu plusów – światła zmieniającego się na zielone, gdy podchodzimy do przejścia – i minusów – gryzącej metki przy kołnierzu – spotykających nas każdego dnia. I może na każdego przypada taka sama jego dawka. Może w istocie nie liczy się fakt, czy jest się sławną pięknością, czy też rozpaczliwie szarą myszką. Może nie jest ważne, że nasza przyjaciółka umiera. Może po prostu trzeba żyć."

/Tibby Rollins/


Tibby: I was thinking you know maybe you could, um, have them for awhile.

Bailey: They didn't fit me, remember?

Tibby: Yeah, I know. I know, but that doesn't really matter. None of it really matters. Listen, you-you have to take them Bailey. Okay, you have to let them help you. Please. I know that your tired, okay, but you can't give up. These pants will give you a miracle. You just have to believe.

Bailey: Tibby. The pants have already worked their magic on me. They brought me to you.




Nie umiem patrzeć, kiedy ktoś umiera. Nie potrafię. Przerasta mnie to. Puszczają mi kanaliki łzowe, ściska mi się gardło, przyśpiesza serce i zapominam o tym, jak oddychać. Wracają jakieś dziwne obrazy, kujące wspomnienia. Czuję się winna nawet wtedy, kiedy to tylko fikcja filmowa. Chciałabym pomóc, bo wiem, co czujesz, Tibby. Doskonale wiem.
Tak mi źle. Tak bardzo mi źle.